We zijn naar het zuiden van Bolivia geweest.
Vrijdag 11 juni eerst 4 uur met de bus naar Oruro, daar kwamen we er achter
dat we niet de volgende dag verder konden, maar pas zondagavond.
In Oruro, dat met 3700m al flink wat hoger ligt dan Cochabamba, hebben we warme jassen en wanten gekocht op de markt.
Ook hebben we een schitterende tocht gemaakt over de hoogvlakte: met de bus
naar een dorpje buiten de stad en toen verder met een taxi. Zie de foto's.
Op zondagavond zijn we met de trein naar Uyuni gegaan. Dat is het
vertrekpunt voor tochten door een hele mooie woeste omgeving.
Op maandag zijn we vertrokken in een jeep voor een tocht van 4 dagen door de wildernis. We reisden met een Boliviaanse chaufeur en zijn vrouw, de kokkin, een Hongaars stel van 30 jr. op huwelijksreis en een Frans stel van midden dertig. De voertaal was meestal Spaans, want dat spraken we allemaal wel een beetje en sommigen heel goed, want de Fransen spraken geen Engels. Ons Frans was helemaal weg, nu we steeds met Spaans bezig zijn.
Op maandag zijn we naar een opgedroogd zoutmeer geweest. Onvoorstelbaar, het is alsof je op ijs bent , met hier en daar uitstekende
bergen als eilanden. Maar het is allemaal zout met een oppervlak van 1/3 x
Nederland. E ligt hier genoeg zout om iedere aardbewoner 1,5 miljoen kilo
te geven.
In het dorp Colchani wordt zout gewonnen. In de buurt wordt het nog
enigszins vochtige zout op hopen geschept en met vrachtauto's naar het dorp
gebracht. Daar wordt het gedroogd door er een vuurtje onder te stoken van
struikjes die de mensen 5 km verderop moeten halen (er groeit natuurlijk
niks in het dorp). Dan wordt het gemalen, met jodium vermengd en in zakjes verpakt.
We hebben geluncht op zo'n eiland met allemaal cactussen. 's
Avonds geslapen in een heel simpel logement in Bella Vista, met zessen op een
slaapzaal. Er zou van 17-19.30 warm water zijn voor de douches, maar
degenen die het geprobeerd hebben, zeiden dat het water slechts 1 seconde warm was.
Dinsdag vroeg op pad door een koud en woestijnig landschap, met niet meer dan kleine heide-achtige struikjes en pollen gras.[zie de fotos] We zijn langs een rokende vulkaan gereden en hebben vicuñas gezien, dat is een klein soort wilde llamas.
We hebben een stel zoutmeren gezien met flamingos. Die leven daar in ijskoud water met korsten van zout, gips, borax enz.
's Avonds bereikten we het Laguna Colorado, een rood meer op 4200m , waar het echt ijskoud was met een harde wind, -12 graden
's nachts. Zoals altijd geen verwarming, maar ook geen stromend water, met
stapelbedden op een slaapzaaltje: echt primitief dus. Het was zo koud dat
we om 8 uur al naar bed gingen.
Gelukkig hadden we onze eigen donzen slaapzakken.
Woensdag om 5 u. 30 op pad in het donker. In het eerste daglicht kwamen we in een gebied met geisers. Op een plek spoot zwavel-
houdende stoom met kracht de grond uit en op een heel stel andere plekken
waren borrelende rokende kuilen en gaten in de grond op 4870m hoogte [net
zo hoog als de top van de Mont Blanc]. In de omgeving staat een fabriek die
Borax verwerkt en die de warmte van de geisers gebruikt voor het proces. De
weg in de buurt is aangelegd door de fabriek omdat de borax naar Chili
geëxporteerd wordt. De weg is daarom beter dan de andere, dat wil zeggen
dat er af en toe een bulldozer overheen gaat om hem glad te krijgen. Maar
het is nog wel onverhard.
Daarna naar een laguna waar een warme bron in uitkwam. Daar waren een heel
stel jeeps en iedereen ging pootjebaden om warm te worden. Daar hebben we
ook ontbeten. De rest van de dag hebben we door een onvoorstelbaar
landschap gereden met bergen in allerlei kleuren, een meer met groen water,
en rotsen met allerlei vreemde vormen. Ook hebben we konijnachtige dieren
met lange staarten (viscachas)
gezien die tussen de rotsen leven.
's Avonds gegeten en geslapen in een logement in een dorpje, waar mensen
llamas houden en die heidestruikjes stoken voor warmte en om op te koken.
In het dorp is geen electriciteit, zoals in de meeste dorpen in die
streek, maar het logement had een generator, die 's avonds aangezet werd.
In het dorp was wel een telefoon, die via een satelliet werkt. Maar er
zijn ook dorpen waar geen telefoon is, of alleen een radioverbinding.
Donderdag terug naar Uyuni langs nog meer woestijn en dorpjes met llamas
en een beetje landbouw bij een riviertje. Een van de dorpen, San
Cristóbal, is helemaal opnieuw opgebouwd. Het oorspronkelijke dorp lag in
een vallei in de bergen, precies op een plek waar delfstoffen zaten
(zilver, goud en andere metalen). Het bedrijf dat de delfstoffen wilde
ontginnen heeft het dorp verplaatst naar een plek op de hoogvlakte (koste
6 miljoen dollar). Ook het antieke interieur van de kerk met o.a.
muurschilderingen is heelemaal uit elkaar gezet en in de nieuwe kerk weer
opgebouwd. Alleen de buitenkant is nieuw. Het dorp heeft ook een eigen
electriciteitscentrale. Alleen heeft het bedrijf hoogspanning nodig en die
wilden ze uit Chili halen, maar dat werd door de regering niet toegestaan.
En in Uyuni is wel electriciteit, maar geen hoogspanning, alleen voor
huishoudelijk gebruik. Dus de mijn is er nog steeds niet.
Onderweg zagen we een ñandu, een Zuid-Amerikaanse struisvogel.
In Uyuni hoorden we dat de trein terug niet reed omdat er een blokkade was,
zodat we met de bus
moesten. Dat is een tocht van ± 7 1/2 uur, 's nachts, in een onverwarmde bus, over een voor het grootste deel onverharde weg.
We waren nog geen half uur onderweg, toen de bus stopte. We zagen mensen en vuurtjes langs de weg: een blokkade.
Wat dat betreft lijkt dit land op Frankrijk, als er onvrede is over iets, worden er wegen geblokkeerd. Gelukkig mocht de bus na 1 1/2 uur
wachten weer verder. We hadden een slaapzak over ons heen gedaan en waren
zo om half 7 's ochtends in Oruro. Daar met een luxe bus om half 8 naar
Cochabamba. Onderweg zagen we na een poosje weer bomen en later groen, en weer later zelfs bloemen. In Cochabamba bloeien nu in de winter de oleanders en de bougainvillia, dus dat is een wereld van verschil.
We hebben een ongelooflijk mooie reis gemaakt en goed doorstaan.